The inaugural lecture by architect Michiel Riedijk is about the drawing in architecture. The drawing is inextricably linked to every aspect of the architectural discipline. It is both the instrument the architect uses while designing and the outcome of the design process, both design tool and end result. To reflect upon the nature and significance of the drawings is therefore by definition to reflect upon architectural design. In support of his contention that the drawing is the architect’s raison d’être, the author produces a wealth of persuasive examples. From the thirteenth-century master builder Villard de Honnecourt through Renaissance architects Alberti, Vignola, Palladio and Scamozzi, the early nineteenth-century rationalist J.N.L. Durand and the École des Beaux-Arts in Paris down to Josef Albers’ Vorkurs at the Bauhaus and the architectural course devised by Hoesli, Rowe and Hejduk at the University of Texas at Austin. Riedijk concludes his tour d’horizon in Delft, where architectural education is strongly oriented towards the simulation of professional practice. Against this he offers the power of the imagination. Imagination, he argues, is indispensable if an architect is to respond successfully to the social task with which he is confronted in daily practice.    Deze intreerede van architect Michiel Riedijk gaat over de tekening in de architectuur. De tekening is onlosmakelijk verbonden met alle aspecten van de architectonische discipline. Zij is zowel het instrument van de architect tijdens het ontwerpen als het resultaat na afloop van een ontwerpproces, zowel ontwerpmiddel als eindresultaat. Nadenken over de aard en de betekenis van de tekening is daarom per definitie nadenken over het architectonisch ontwerpen. Dat de tekening de bestaansrede van de architect is wordt door Riedijk overtuigend aangetoond aan de hand van de vele voorbeelden die hij geeft. Van de dertiende-eeuwse bouwmeester Villard de Honnecourt, via de renaissance-architecten Alberti, Vignola, Palladio en Scamozzi, de vroeg-negentiende-eeuwse rationalist J.N.L. Durand, de Ecole des Beaux-Arts in Parijs tot aan de Vorkurs van Josef Albers aan het Bauhaus en het architectuuronderwijs van Hoesli, Rowe en Hejduk aan de universiteit van Texas in Austin. Riedijk eindigt zijn zoektocht in Delft waar een sterk op de simulatie van de praktijk gericht ontwerponderwijs wordt gegeven. Hij stelt daar de verbeelding tegenover. Verbeeldingskracht is absoluut noodzakelijk om als a
