Ans Lemmens

Stars and details

Wie het boek Stars and details van Antonia Lemmens Stevens openslaat, komt oog in oog te staan met de kunstenares die je vanaf de foto op de eerste pagina aankijkt. Ze heeft een hoed op waarvan de schaduw half over haar ogen valt en die maar één oog vrijlaat, een no nonsense oog met een strakke blik, die de confrontatie lijkt te zoeken. Rechts achter haar is een detail te zien van een schilderij waarvan een reproductie in het boek is opgenomen. Het heet Caviar perspective en is één van haar typische schilderijen die zijn geïnspireerd op beeldmerken van bekende producten uit de internationale voedings- en textielindustrie. In dit geval gaat het om Sevruga Iranian Caviar van het Caviarhouse, samen met Beluga kaviaar het favoriete merk van James Bond. Andere schilderijen in deze serie hebben het logo van de Zwitserse Chalet-kaas, de Chiquita-banaan of de Marlboro-sigaret als uitgangspunt. Stevens speelt er haar spel mee, waarbij ze details van het logo opblaast, kleurvakken of rasters invoegt en woorden of delen van woorden uitvergroot, net zolang tot er een nieuwe picturale werkelijkheid ontstaat, die evenveel zeggingskracht heeft op Groenland als in de Azoren.

Dat is één soort schilderijen dat in Stars and details de revue passeert. Dan is er de serie waarvan de titels beginnen met No., schilderijen met portretafbeeldingen en grote witte letters erboven of opzij, zoals daar zijn: No James (met een afbeelding van Jerry Cotton), No Codes (met het portret van een aristocratische dame) en No Romy (met het portret van keizerin Sissy). Met deze serie lijkt Lemmens Stevens aan te willen geven wat ze als kunstenares vooral niet bedoelt of wil, als een soort Tegenpartij in de kunst.

Prominent vertegenwoordigd in Stars en details zijn de diva's uit de wereldpubliciteit, zoals Soraya, Callas en Jacky Onassis, waarvan Lemmens Stevens grote portretten heeft vervaardigd met opeenvolgende replica's in een steeds iets andere stijl, zoals die van Roy Liechtenstein, waardoor je hen op den duur bijna niet meer als echte, reëel bestaande mensen kunt zien, maar als een soort beeldmerk - een impliciet commentaar op de vlucht die de beeldcultuur in onze wereld heeft genomen.

Ten slotte zijn er nog de landschappen, al of niet met letters en cijfers: lang, desolaat en uitgestrekt. Ze maken een typische Amerikaanse the- middle- of- nowhere indruk, wat mede in de hand wordt gewerkt door de Engelstalige titels.

Het geheel heeft een harde kosmopolitische uitstraling, zoals je die zou verwachten van een kunstenaar uit New York.