Spilliaert

De bezielde blik

Léon Spilliaert (1881-1946) was een van de belangrijkste Vlaamse symbolistische schilders. Hoewel hij ingebed zat in de symbolistische traditie, lonkte hij ook naar de avant-garde. In feite was hij een einzelgänger, balancerend op de breuklijn tussen twee eeuwen, een overgangsfiguur tussen symbolisme en surrealisme.

Spilliaert was, net als James Ensor, geboren en getogen in Oostende. Net als Ensor werd hij gedreven door spot en ironie, non-conformisme en de drang om de wereld met een andere blik te bekijken. Hij creëerde zijn eigen spirituele beeldtaal, experimenteerde met pastel en gouache, en speelde met uitgezuiverde kleurvlakken en sierlijke lijnen.

De zee onder een koele maan, eenzame figuren met een lege blik, desolate stranden, lege kamers en gestileerde silhouetten in tegenlicht: Spilliaert wist in abstraherende lijnen en kleuren altijd opnieuw een sfeer van mysterie, magie en vervreemding op te wekken.

Met dit unieke boek haalt u het resultaat in huis van jarenlang intensief archiefonderzoek: de definitieve wetenschappelijke bevindingen over het leven van Spilliaert, zijn schilderijen en de invloeden die hij als kunstenaar onderging. Geanalyseerd, beschreven en verduidelijkt door Anne Adriaens-Pannier.

Anne Adriaens-Pannier is een autoriteit als het om Spilliaert gaat. Ze is conservator aan de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België in Brussel en werkt sinds 1995 op vraag van de familie Spilliaert aan de beredeneerde catalogus van zijn oeuvre. Ze plaatst Spilliaert als een schakel tussen de grote kunstbewegingen in het boeiende tijdperk waarin hij leefde en werkte.

Deze monografie is het definitieve Spilliaert-boek. Compleet, rijk geïllustreerd en helder geschreven. Een monografie die een ereplaats verdient in uw kunstbibliotheek.

400 illustraties

--------------------------------------------------------------------------------

Reacties uit de pers

lk zelfportret is een onderzoek naar de eigen identiteit, en Spilliaert is daar een tijdlang intens mee bezig geweest. De vraag is: wat is hij tegengekomen, behalve de uiterlijkheden die we te zien krijgen? Hoe bang was hij voor zijn eigen diepte of, omgekeerd, voor de afwezigheid ervan? 
De Morgen

De innerlijke leegte en de verborgen gruwel van de belle époque zijn nooit beter weergegeven dan in Spilliaerts zelfportretten.
De Tijd